وقت اشک است و نشان از طرب و شادی نیست

این چه رسم است که ویرانم و آبادی نیست

می کند سرزنش بند ، نمی داند جان

تا اسیر تو بود، میل به آزادی نیست

من سزاوار غمم ،نیشتری زن ای عشق !

که جگر سوخته را وحشت بیدادی نیست

شعله آسان برود ،طاقت من بیشتر است

کآتشم ، مرگ من از بستر هر بادی نیست

در قفس  رام ندارد  دل  دیوانه ی من

آشیان نیست مرا تا غم صیادی نیست

می زنی زخم و چه شیرین بنوازی با تیغ

جرم اگر عشق بود،مثل تو جلادی نیست

یاد شیرین بکن ای دل ، که ز جور دوران

ناله ها می کند این کوه که فرهادی نیست

بحر آغشته به خون است و نفس باقی نیست  

شاعر موج سکوتم که به فریادی نیست ...