و هیچ کس

                      غربت یک نگاه سرد را نمی فهمد

من

          بر تن دیوار ترک خورده ای

                                                       معنی این نگاه را دیدم

رعشه ی ویرانی پیکر سنگی اش را ...

و گاه

عادت یک بوسه

تن تنهاییم را می آزارد ...

هنوز نمی دانی ...؟!

مرا چراغ دلت همچو آفتابی بود

چقدر بی تو این بهار دلسرد است ...